Otto van Zee lijkt een doodgewone jongen.  Zijn vader heeft echter grote plannen met hem: Otto moet en zal een beroemd pianist worden.  Tegen zijn zin moet de jongen urenlang voor het klavier zitten, kaarsrecht met een boek op zijn hoofd.  Maar er lijkt iets op til in huize van Zee.  De nieuwe butler kan niet spreken en er zit een meeuw in de koekoeksklok.  Bovendien beschikt Otto over onvermoede gaven.  De tijd gaat sneller als hij zich opwindt.  Vader en zoon kunnen het maar moeilijk met elkaar vinden, maar laten toch zien hoe een beetje goede wil en fantasie wonderen kunnen doen.  Een sprookje met magische uurwerken, een geheimzinnige butler en een wonderbaarlijke piano.
Een confrontatie tussen vader en zoon en een intens verlangen om contact op te nemen met de moeder.  Het stuk speelt in 1927, ergens op het platteland, ver weg van de zee.  De volgende thema's komen rijkelijk aan bod: het missen van de moederfiguur, de tijd, discipline en strengheid van vader en tegelijkertijd fantasie en vrijheid van de butler James.
De suggestieve beelden maken er een beeldende vertelling van.  De vader-zoon relatie wordt herkenbaar voor iedereen omdat sommige kinderen/ouders moeilijk op te voeden zijn.  Het is boeiend om zien omdat de vaderfiguur twee gezichten heeft: soms irritant streng en soms is er James, de fantasiebutler.

tekst: Ignace Cornelissen
regie: Danny Timmermans
scenografie: Paul Contryn
spel: Albert van Tichelen, Kurt Vandendriessche en Dirk verbeeck
première : 9 april 2000